Nieuws uit de Gemeenschap – December 2017

Vlierhof bestaat dit jaar 15 jaar. Voor een community reeds een relatief lange en zeker bewogen periode. Dit jaar is gezamenlijk besloten om Vlierhof ‘eternal’ te maken, blijvend voor altijd. Een belangrijke factor daarin is het omvormen van het eigendom van Vlierhof tot een commons, een gemeenschappelijk goed, dat van niemand individueel is, maar voor allen die de visie onderschrijven ter beschikking staat.

Nog belangrijker is het dat het nu een ook zeer gemotiveerd team is, van veelal dertigers, met een langdurige toekomst voor zich, die de visie ook echt willen leven. Echt samen een mini samenleving in bewustzijn, liefde en verbondenheid opzetten. En team dat  een prima standaard in onze dienstverlening wil verzekeren en samen goede voorwaarden wil creëren dat ieder hier langduriger dan in het verleden kan blijven…..

Het eerste opvallende voorbeeld hiervan is de systematische invoering van Sociocratie. En dan niet enkel het consent principe, maar de hele organisatiestructuur met cirkels, dubbele vertegenwoordiging en sociocratische verkiezingen.

 

 

 

Een ander voorbeeld is de intensieve gemeenschap week die we in december hebben gepland, waar gemeenschapsleden zich met behulp van open space technology verzamelen om te werken aan gemeenschapsopbouw en cultuur, om onze gedeelde ruimtes schoon te maken en in het algemeen samen tijd te doorbrengen. We reiken elkaar onze talenten en kwaliteiten aan in ons verdere proces tot hechtere samenwerking en eenheid.

Een daarop volgd een NVC intensive voor de gemeenschap onder leiding van Cecilia (www.gemma.be) om geweldloze communicatie steeds beter onder de knie te krijgen en consequent toe te passen. Niet te communiceren vanuit oordeel, maar vanuit wederzijdse vervulling van noden. Zopas hebben we ook een 8 weekse cyclus afgerond met Belinda, core-energetics, waarbij wij meer en meer open komen en zichtbaar worden voor elkaar. Het open en communicatief leven vanuit het hart is daarbij een centraal thema.

Verder hebben we ook een prachtige training gehad in ‘cultural emergence’, het  vanuit de natuurlijke verbondenheid met onszelf, elkaar en de natuur samenleven. Dit onder de begeesterde begeleiding van Fred en Manu (www.nieuwenatuurlijkheid.nl). Dit krijgt nog een vervolg.

Bovenop dat alles zijn er de ontwikkelingen naar een nieuwe verhouding: waar wij tot nu toe allen vrijwilligers waren zonder verdere juridische status of onderlinge samenhang, besluiten wij nu om ons als ‘uitvoerende’ groep van de visie te organiseren, en samen te werken met de eigendomsconstructie, de commons. We oriënteren ons deze dagen juist om een DEELGENOOTSCHAP VLIERHOF op te richten, een soort ‘mondelinge coöperatieve vereniging’ zonder contract,  naar de ideeën van de voorzitter van het nederlands ecodorpen netwerk Henri Mentink (nieuwsbrief Veerhuis) en Sensorica in Montreal, Canada.

Hier kun je meer lezen over de nieuwe commons economie.

Tussendoor gaan ook alle gewone dingen verder. Dit jaar hebben we een 30% hogere omzet dan vorige jaren, vooral te danken aan onze inspanningen om onze B&B uit te bouwen. Daarnaast komen er ook steeds heel wat mensen langs met interesse in het community leven, hebben we naast de 12 vaste bewoners wel 8 vrijwilligers, naast lokale, ook van overal ter wereld over de vloer. Onze lange tafel is dan ook niet groot genoeg meer voor de soms meer dan 20 eters.

Last but not least mensen die hier in hun pipowagen of tiny house komen wonen, deels meewerken en deels hun eigen bedrijf uitoefenen, als kunstenaar, therapeut of anderszins. Een ontwikkeling die we toejuichen. Zo krijgen wij enorme creatieve impulsen.

Jullie begrijpen dan wel hoe het komt dat de nieuwsbrief soms wat langer op zich laat wachten….

Bij dat alles blijft er nog zoveel om aan te werken: de externe communicatie optimaliseren, marketing, ontwikkelen van eigen programma’s, netwerken, ook lokaal, mensen actief bij Vlierhof betrekken….. Daarbij wordt gedacht om een ‘Vlierhof society’ op te richten, als het ware een grote groep betrokkenen bij de Vlierhof beweging, die de Vlierhof als ook van en voor hen beschouwen, en deel zijn van Vlierhof Deelgenootschap.

Update voor de Gemeenschap in November

In West Europa komt de herfst tot een einde en daarmee ook de oogsttijd. Onze gedachten richten zich op andere zaken zoals; het land voorbereiden op de wintertijd en de braakligging tot de lente; verzamelen van zaden en een zaaiplan maken voor het volgende seizoen; onderhoud van gereedschap en de faciliteiten; reparaties en installaties; en natuurlijk de voorbereiding en communicatie met de volledige gemeenschap over onze plannen terwijl het einde van het jaar in zicht komt.

November was veel drukker dan de voorafgaande twee maanden. We hebben drie workshops gefaciliteerd, welke stuk voor stuk een succes waren. De eerste twee weekenden van de maand hadden we de eer om Suijith Ravindran te mogen hosten. Suijith reist de wereld over om zijn kennis en wijsheid over te brengen via workshops, welke elke keer weer zeer gewaardeerd worden door de 40 a 50 deelnemers. Hier volgt Suijiths feedback over de tweede workshop.

Suijith: “Wederom was de “Master of Masculinity” een belangrijk proces voor de 22 mannen die deelnamen. Weg van het gejaagde dagelijks leven wat voor sommige mannen (en vrouwen) toch als een mentale marteling kan voelen, bood de retraite wederom een veilige ruimte om zichzelf te reinigen, verder te gaan dan de pijn, emoties

los te laten die binnenin ons vastzitten en tot ziektes lijden, helderheid vinden in onze prioriteiten, en in contact komen met de stem van het lot dat geleefd wil worden.

Vlierhof heeft wederom de, hoognodige, herverbinding met de natuur (en onze aard) aangeboden. Elke cel van Vlierhof (inclusief de bewoners) brengt een energie teweeg die ons helpt om onze dagelijkse veilige comfort los te laten en dieper in onszelf te duiken.”

Het derde weekend van de maand mocht Vlierhof Jonathan Carmel hosten and zijn eendaagse workshop Green workworking (groene houtbewerking) faciliteren. De opkomst was niet zo hoog als gehoopt maar de deelnemende mensen werden dubbel beloond. Er was een vader en zoon uit Amsterdam en Paul en Raphael, die als pelgrims op blote voeten arriveerde de avond ervoor. Ze verkende eerst vol bewondering het terrein en toen de Lotus in ogenschouw kwam vroeg Paul of hij er een paar minuten mocht mediteren om het koppel dat een jubileum vierde ‘positieve energie’ te sturen.

De workshop begon de volgende dag om 10 uur. Naast de externe deelnemers namen ook drie bewonders van Vlierhof – Leo, Mirjam en Vimal –  deel. Deze variant van houtbewerking is een oud ambacht, nog daterend uit de tijd voor machines en elektrisch gereedschap.  Het vakmanschap van de houtbewerker zit hem in zijn vermogen om het hout naar zijn hand te zetten terwijl het nog nat is met handgereedschap. De dag werd besteed aan het maken van een driepotige stoel van essen-, berken- en eikenhout. De dag werd afgesloten met een een spirituele dans, op Pauls’ uitnodiging.

Vanuit de tuin (Leticia):

Terwijl het kwik daalt, bereid het team van de tuin zich voor op de winter. In zowel de tuin als in de kas worden de laatste groenten van het seizoen van de bedden gehaald. Het overgebleven plantmateriaal worden gecomposteerd en de zaden van de beste planten worden verzameld voor volgend jaar. Op het moment zijn we de plotten aan het herorganiseren en aan het brainstormen over verticaal tuinieren om onze ruimte optimaal te benutten.

“In zowel het veld als de kas, halen we de laatste groenten van de bedden en composteren het overgebleven plantmateriaal en verzamelen de beste zaden voor volgend jaar.”

We zijn bezig met een circulaire demonstratieve permacultuur met hugelkultur bedden geinspireerd door bagua. Verschillende maten van houten bedekken de bedden; grote stammen, takken en bladeren. Dit organische materiaal is het hart van de Hugelkultur en zal de planten voeden voor de komende seizoenen.   

Een ander aspect van het voeden van de aarde is natuurlijk composteren. De keukenresten en plantenresten uit de tuin zijn de basisingrediënten voor onze compost. We zijn overigens bezig deze te reorganiseren om hem efficiënter en gebruiksvriendelijker te maken. We werken nu toe naar een grotere ruimte voor compost waar we verschillende hopen hebben in verschillende mate van gevorderdheid.

Gezien we in de planning hebben staan om de tuin uit te breiden is onze aandacht gericht op het voeden van de bodem en het verzamelen van zaden. We willen de bodem graag voorbereiden op het komende seizoen voor lagen aan te brengen van verschillende materialen; karton, mest, houtsnippers en stro. Mocht u iemand kennen die een van deze materialen kan doneren, laat het ons weten door te mailen naar info@vlierhof.org waar u bij het onderwerp “donatie tuin” vermeld.

“We willen de bodem graag voorbereiden op het komende seizoen voor lagen aan te brengen van verschillende materialen; karton, mest, houtsnippers en stro. Mocht u iemand kennen die een van deze materialen kan doneren, laat het ons weten door te mailen naar info@vlierhof.org waar u bij het onderwerp “donatie tuin” vermeld”.

Interne organisatie (Boudewijn)

De huidige gemeenschap op Vlierhof heeft grote stappen gemaakt in een proces van zelforganisatie. De verschillende team hebben veel geleverd. De twee weekenden met Suijith zijn goede voorbeelden van deze evolutie. Suijith zelf gaf aan dat hij in de zeven jaar dat hij hier komt nog nooit zulke mooie maaltijden heeft gehad……

Stap voor stap neemt iedereen volledige verantwoordelijkheid in zijn eigen gebied. Het tuinteam met drie vaste bewoners en drie vrijwilligers is hard aan het werk en zijn al bezig met voorbereiden voor volgend jaar, compost voorbereiden ect. Ook het keukenteam en seminarhuisteam werken goed samen. Onze facebookpagina is actiever geworden en we posten vaak mooie foto’s en updaten geregeld op de gang van zaken en evenementen die we organiseren dus hou deze zeker in de gaten. In de nieuwsbrief zullen we ook veel aandacht gaan besteden aan onze evenemten zodat we ons netwerk kunnen uitbreiden.

Update voor het coorporatief  (Boudewijn)

Het is de intentie van Vlierhof om een stichting zonder winstoogmerk te worden. Een plek waar mensen samen komen om een betere wereld te creëren en waar iedereen zijn volledige potentieel kan ontwikkelen.

Voor de eerste keer zijn de vaste workshop organisatoren om tafel gaan zitten om te bekijken of te een manier vinden om met elkaar samen te werken op Vlierhof. Alle partijen werd gevraagt wat ze dachten toe te kunnen voegen, hun verwachtingen en de praktische zaken die bij een herorganisatie komen kijken. Vanaf nu zal er elke zondag een Skype conferentie worden gehouden met betrokkenen om dit proces te faciliteren. Om hier mee over te weten te komen of als u geinteresseerd bent om deel te nemen, neem gerust contact met ons op.

Artwork:

Gelieve ook de tijd nemen om te kijken naar enkele van de prachtige creaties van één van onze resident artists, Paul. Zie hier meer.

Vier Het Nieuwe Jaar Bewust 31 December

Vier Het Nieuwe Jaar Bewust 31 December

New Year’s Eve nadert en we verlangen naar bewust feesten! Laten we beginnen met gelukkige buiken gevuld met gezonde vegetarische lekkernijen en speels entertainment …

Wat dacht je van een drie-gangen diner maaltijd van zelfgemaakte gerechten uit de lokale biologische producten (waarvan sommige verbouwd op het terrein zullen we vieren op), een gemeenschap van vertederend misfits en een open podium om je innerlijke landschappen op welke wijze te uiten en te delen voelt voor jou?

Heeft u een verhaal te vertellen, een muziekstuk te spelen, een belachelijke vaardigheid om ons te verrassen met ontzag? Is je ziel verlangen naar een gelegenheid om te dansen alsof niemand keek? Is je lichaam nieuwsgierig over het synchroniseren met een ander en zichzelf te verliezen in een wervelwind van de Argentijnse Tango? Heb je gedroomd over het eren van de heiligheid van de winter en de overgang van dit jaar in ritueel?

Kom dan in onze middernacht ceremonie van waardering en intentie maken! We zullen co-creëren van een ruimte voor persoonlijke expressie, gemeenschappelijke delen, luchtige bewustzijn en gezegend dankbaarheid.
Ben je klaar? Kom dan naar De Vlierhof op zaterdag 31 december. U kunt zelfs de nacht door te brengen en hebben een brunch met ons op de 1e. Laten we beginnen 2017 samen in een inspirerende en collaborative stemming!

Programma:
Nieuw Jaar’s Dinner – 1800-1900 ; Tango Argentino – 1900-2000 ; Open Mic – 2000-2130 ; DJ 2130 – 0200

 

Kerst op Vlierhof December 23 – 26 December

Kerst op Vlierhof December 23 – 26 December

Kerst op Vlierhof 23 – 26 December

Het is traditie dat Vlierhof haar deuren wijd open zet voor al degenen die deze dagen met anderen wil delen. Het zullen informele dagen zijn, waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, in de sauna gaan, wandelen, van een goede maaltijd genieten. Steeds dat doen wat het ogenblik brengt.

We bieden dit aan op donatiebasis. Geef zo veel als je kan, zodat mensen met minder geld ook kunnen komen. Om een idee te geven, 20 euro per persoon is onze gemiddelde kostprijs. Je  krijgt  een eigen kamer, voor zover nog beschikbaar, of een gedeelde. Wie zich het eerste meldt krijgt de eerste keuze.

 

Phoenix Retraite 27 Dec 2016 – 1 Jan 2017

Phoenix Retraite 27 Dec 2016 – 1 Jan 2017

Ben je op zoek naar een alternatieve manier om naar binnen te keren, los te laten, te transformeren en vieren tijdens de laatste week van het jaar? Kom dan naar onze Phoenix Retraite op de Vlierhof. Van 27 december 2016 tot 1 januari 2017 bieden wij een programma aan met verschillende activiteiten zodat je uit kan zuiveren wat losgelaten wil worden, en het nieuwe  jaar verfrist en open kan omarmen.

Het wordt een week van ontgifting, bevrijding van emotionele ballast en viering. Op het programma staat onder andere: Yoga, Chi Kung, Stiltewandeling, Capoeira, Sauna, Zweethut, Kruidengeneeskunde, Familie Opstellingen, Osho Meditaties, Ademwerk, stembevrijding, Sharing, Massage, Reiki, Stenen Balanceren, Trance Dance, Labyrint lopen, Tantra, Tango, avonden met live muziek.. en nog meer.  

We zullen op bewuste manier Oud en Nieuw vieren met een Open Podium, dansfeest en een Nieuwjaars ceremonie. In ons cursuscentrum is mogelijkheid tot overnachten, slaapplaatsen zijn beperkt. Er zullen heerlijke voedzame en ontgiftende maaltijden en dranken zijn. Save the dates!

Ticket mogelijkheden: (met 20 % vooraf betalen verzeker je je van een plek)

TICKET 1*

Accommodatie, maaltijden, alle workshops, Oud en Nieuw feest: v.a. €300,- (slaapzaal; als je in een één- of tweepersoonskamer wil slapen neem dan contact op per email voor de mogelijkheden)

TICKET 2*

Workshops en maaltijden, Oud en Nieuw feest: €200,-

TICKET 3*

Studenten en mensen met een minimuminkomen: vrijwilligerswerk + €200,-  (beperkt aantal plaatsen)

TICKET 4

Oud en Nieuw Diner en avondprogramma: €40,-

*Kinderen onder 12 jaar krijgen 50% korting; onder 5 jaar gratis

Geef je op door een mail te sturen naar info@vlierhof.org. Laat ons weten welke ticket je wilt boeken en wat voor slaapplaatsen (slaapzaal, éénpersoons- of tweepersoonskamer) en natuurlijk zullen we alle eventuele andere vragen graag beantwoorden.

Het Vlierhof Phoenix Team

NL92.RABO.0187.4057.94

BLOG 3 Vlierhof en de generatiekloof.

Ook op Vlierhof komen wij naar mijn beleving de generatiekloof tegen.

In intentie wil ik dat ieder de eigen droom volledig leven en waarmaken kan op Vlierhof. En ik geloof ook dat dit in grote mate gebeurt. Zowel jong als oud beleeft hier mijns inziens prachtige tijden. Voor het ogenblik zijn hier zes jonge vrijwilligers tussen de 19 en de 22. Eentje daarvan blijft voor onbepaalde tijd, de anderen enkele weken.

En zij lijken mij het heel leuk te hebben met elkaar en met de iets oudere vrijwilligers en bewoners. Dat doet mij natuurlijk heel veel plezier.

Een van de wekelijkse activiteiten die wij organiseren is een wekelijkse sharing.
Juist met als doel om elkaar allemaal beter te leren kennen en aanvoelen.
Gisteren was er weer zo een sharing, en ik geloof dat alle aanwezigen daar heel veel deugd aan gehad hebben. De manier waarop ieder zegt wat in hem of haar leeft, de open aandachtig luisterende houding, de ruimte die wij zo voor onszelf en elkaar creeeeren.
Maar, geen van de jongeren was daarbij….
Vorige week gaf ik hen aan dat deze sharing vanuit Vlierhof ook opgezet en bedoeld is als wezenlijk onderdeel van het vrijwilliger zijn op Vlierhof.
Anderzijds vind ik ook dat niemand iets hoeft te doen waar ie geen zin in heeft.
Dus wordt er een appel gedaan op eenieder, zonder daar dwang bij te zetten.

Als ik naar mijn eigen jeugd kijk, dan zou ik dat wellicht ook niet leuk gevonden hebben. Ik ben opgegroeid in een groot gezin, en tegelijkertijd in erge afzondering, sterk op mijzelf terug geworpen. De momenten dat ik mij gelukkig voelde waren de maand dat wij samen op vakantie gingen kamperen. Samen in de auto liedjes zongen enz. Dan was moeder aanwezig, beschikbaar voor ons. Door het jaar heen zaten de meesten -alleen- op kostschool en moesten wij het zo zien te redden.

Zo leefde ik erg in mijn eigen wereld, en opende mij maar heel zelden naar anderen. Ik probeerde mij waar te maken in balsporten, waarin ik extra uitblonk. Maar dan als individualist, niet als samenwerkend teamlid…

Voor mij leven kinderen nu vaak evenzeer in een ‘kostschool’. Maar dan minder zichtbaar. Ze zijn opgesloten zonder contact. Vroeger eerst voor de televisie, later met computerspelletjes, nu met wat je maar wil op de computer en met de koptelefoon op. De ouders zelf doen hetzelfde. Zijn er nog wel momenten waarop gezinnen werkelijk samen komen en met elkaar praten? Wordt er nog gezamenlijk gegeten? Is er nog een moeder die beschikbaar is als de kinderen thuis komen van school? Waar kinderen bij terecht kunnen met hun kleine of grote bekommernissen, of zelfs vreugdes?
Ik geloof dat ik nog geluk had in mijn tijd. Ik was mij tenminste bewust van mijn gemis, het eeuwige verlangen naar de onbereikbare moeder. Hebben de kinderen van nu echter de kans om zich bewust te zijn van dat gemis? Wordt dat gemis al niet op voorhand de kop ingedrukt? Wordt de baby al niet meteen van de moeder weggerukt, zonder borstvoeding, zonder de nodige koestering? Wordt de moeder er niet op getraind om te verharden, van haar hart een moordkuil te maken. Te zorgen dat ze los komt van het kind, om zo weer vlug aan het werk te kunnen buitenshuis? Ik zie jonge moeders wanhopig spartelen tegen hun eigen natuurlijke aandrang om helemaal bij haar kind te kunnen blijven zijn….En wie is het kind van de rekening? Beiden….En de zo steeds meer (in bewuste ervaring) gevoelsarme samenleving….
Terug naar Vlierhof, hier en nu.
Ik wil graag dat Vlierhof een gezamenlijk project is, waar ieder de eigen droom helder kan krijgen en (be)leven, waar we ieders droom samen brengen. Om de, ieders eigen droom ver overstijgende, gezamenlijke droom vorm te geven en te (be)leven.
Daar hoort dan natuurlijk vanzelfsprekend communicatie bij, al dan niet met woorden. Bij eigentijdse projecten is er steeds meer sprake van Dragon Dreaming. Dat gaat juist over het zichtbaar maken van ieders droom, het zichtbaar maken van de gezamenlijke droom die daaruit te distilleren van, en zo motivatie te vinden om een plek te creeeren vanuit die gezamenlijke droom, en een weg te vinden ook dat alles wat voor die droom wezenlijk is opgepakt wordt.
Hier ligt mijns inziens nog veel werk voor ons op de plank. Hoe kunnen we ieders droom beter met elkaar communiceren? Voor mij is sharing daar het middel bij uitstek voor. Maar het werkt op Vlierhof wat mij betreft dus nog voor geen meter met voornamelijk de jonge vrijwilligers. Nu komen er in augustus enkele vrouwen kijken of ze bij ons kunnen wonen, o.a. Met veel ervaring in dragon Dreaming. Daar kijk ik reikhalzend naar uit.
En als elkaars droom niet helder is, en de daaruit ontstaande gezamenlijke droom, dan ligt er mijns inziens elk ogenblik verwijdering en onvrede om de hoek, klaar om tevoorschijn te komen.
Dan begin ik mij te irriteren waarom de jongeren om half drie nog gezellig guitar zitten te spelen, als ze verondersteld zijn van 2 tot 4 weer aan het werk te gaan. En als ik dan om half vier langs kom, vraag ik mij af waarom de eetkamer nog niet klaar is wat schilderwerk betreft, terwijl er niemand in de buurt te bespeuren valt…. Weer een extra dag wachten….En waarom het afschilderen van de sauna toch zo lang moet duren…..Projecten waar de jongeren aan werken…
En dan ben ik maar een heel klein stapje verwijderd van het gekende oordeel dat jongeren alleen maar lui willen rondhangen, chillen, en er alleen maar er op uit zijn op tijd en stond zich met alcohol en een jointje de tijd te doden en zich van elke betrokkenheid willen ontdoen.
Hoe vele jaren heb ik niet steeds weer de tijd willen doden? Nog steeds….Door niet te leven wat ik werkelijk verlangde. Door mij steeds maar weer aan te passen wat anderen van mij verlangden, door manisch of juist langdurig depressief te zijn zelfs…..
Rond mijn 35e besloot ik dat ik daar radicaal mee wilde kappen. Nu ben ik er 64. Het heeft mij veel bloed, zweet en tranen gekost. Ik besefte toen al dat het mij mijn prachtige beroep, fysiotherapeut/lichaamswerker, mijn prachige huwelijk, mij zelfs mijn toenmalige 3 prachtige kinderen zou ‘kosten’. Later kreeg ik nog een zoon, 14 nu, die ik nu al 4 jaar lang niet te zien kreeg. Maar er is licht aan het einde van deze tunnel…
En toch ben ik gelukkig zo, want alleen daardoor heb ik mijzelf gevonden….Alleen door de navelstreng tussen mij en degenen die mij claimen door te knippen. Degenen die uit angst willen vasthouden aan de status quo, zo hopen pijn te kunnen vermijden.
De tekst indachtig:

‘we dienen de wereld niet door ons klein te houden uit angst de liefde van anderen te verliezen’
(Marianne Williamson, uitgesproken door Nelson Mandela)

Het kostte mij alles bij elkaar een 30 jaar om mijn plek in een gemeenschap te vinden.
Herhaaldelijk werd ik weggestuurd, voornamelijk omdat de leiding mijn energie niet wilde toelaten, de eigen energie, de eigen grenzen afschermden, mijn ideaal voor hen te absoluut was? Liever schipperden dan er werkelijk voor te gaan.
Zelfs op vlierhof ben ik in al die jaren 2 maal weggestuurd…. Maar dat is iets wat ik al lang kende, de eenzaamheid van weggestuurd te worden. Maar tegelijkertijd ook de weg om het eigen verlangen te blijven koesteren en daar, ontdaan van al het geduw en getrek van anderen, mijn eigen pad in te blijven volgen, trouw te zijn aan mijzelf.
Met het resultaat dat ik nu – eindelijk -laat ons hopen derde keer goede keer- op de plek zit, die ik 14 jaar geleden al herkende als de plek uit mijn droom. Mijn droom waarin ik samen met anderen een liefdesplek creeerde, waarin geen leiders zijn, waar iedereen het eigen leiderschap ontwikkelt, en wij elkaar daarin ondersteunen… Als het ware een soort klooster met sexualiteit dan… We gaan toch niet het meest verbindende en uitdagende -en soms ook meest scheidende- verbannen als het op ware liefde aankomt?
De uitdaging voor mij is en blijft om de eenheid te blijven zien, de herkenning dat processen waarin anderen zitten, ook evengoed de mijne zijn. Om niet in dualiteit te vervallen, oud tegen jong, en vanuit oordeel mij uit de eenheid terug te trekken. Maar volop voor de eenheid te blijven gaan, de eenheid te blijven zien en voelen van o.a. oud samen met jong….
Gisteren was er zo een prachtig moment van samenkomen na de sharing. In het weekend was een van onze trouwe dragers heel boos op mij geworden omdat ik een oud vrijwilligster in nood toegelaten had weer even hier op adem te komen. Daarvoor moest dus een foltering plaats vinden om de duivel uit mij (en de hele katholieke kerk met mij) uit te drijven……THEATER….
Humor is vaak de beste jus….
Hetzelfde gebeurde met mijn verjaardag een maand terug. Ik zong er enkele liederen die mij na aan het hart liggen in KARAOKE, en het werd een heel gezellige KARAOKE-avond met zijn allen… Ik trok mij echter zelf al vroeg terug….. Wat is er anderen te verwijten dat ze niet mee komen sharen?????
Natuurlijk is de oplossing heel eenvoudig: gewoon meer samen optrekken, samen klussen doen, mij niet te veel opsluiten op kantoor….
En de draak droomde verder en leefde zijn droom…..Een draak van een droom?
Zouden er jongeren, en ouderen, zijn, die hierop graag reageren? Dat hoop ik van harte.

Boudewijn, regenachtige 1e zomerdag 21 juni 2016

Een diepere laag: van angst naar liefde

2014-10-12 16.45.10Je kan natuurlijk constructies bedenken tot je een ons weegt, maar dat helpt niet veel als de mens het vanuit een te beperkt inzicht hanteert.

Zo is sociocratie een prachtige methode: die besluiten nemen waarin iedereen zich het meeste gezien voelt. Maar als je dan rond de tafel zit met als enige doel jouw ding door te drukken en al de rest te blokkeren, dan ben je als groep veel verder van huis. Dan wordt sociocratie een dodelijk instrument. Er worden vaak wel 9 onderhandelingsmethodieken onderscheiden, die alle negen binnen sociocratie gehanteerd kunnen worden. Sociocratie wordt dan ook door henzelf een lege methode genoemd, omdat het van de persoonlijke instelling van de deelnemers afhangt wat er uit voorkomt.

Gaan we voor de grootste gemeenschappelijke deler, dat waar iedereen zich optimaal veilig bij voelt? Dat is vaak iets heel kleins. Iets waar je je niet lang mee verbonden kan voelen.

Of gaan wij voor het gemeenschappelijke veelvoud, voor de potentie, het vertrouwen dat er veel kan als we ons er maar voor open stellen? Zo zie je dat er heel andere aspecten aan bod komen die dieper, verder gaan dan de uiterlijke structuur.

Een van de hoogste vormen van overleg vindt haar oorsprong in geweldloze communicatie: ik verwoord waar ik behoefte aan heb, ben gelijkwaardig geinteresseeerd waar de ander behoefte aan heeft, en samen zoeken wij hoe wij beiders behoeften optimaal kunnen vervullen.

Daar is sociocratie dan een prachtig hulpmiddel voor. Ook een prachtig hulpmiddel om complexe processen in stukjes te hakken, kringen te vormen die ieder hun eigen beleidsbeslissingen nemen en de uitvoering overdragen. Gekoppelde kringen, zodat uiteindelijk, zij het indirect, via vertegenwoordiging, toch iedereen overal bij betrokken is.

Voor enkelen is sociocratie inmiddels een achterhaalde methode. Zonder ze echter werkelijk te hebben toegepast. Als we dan andere paden gaan volgen die we ook niet zullen toepassen, hoe komen we dan verder?

Het ultieme overleg voor mij is beslissingen nemen op basis van dialoog volgens David Bohm: Ik vertel hoe ik tegen het onderwerp aankijk, en leg mijn standpunt daarna op tafel, om het daar los te laten (desidentificatie), en vertrouw er op dat het dienstbaar aan het besluitvormingsproces zal zijn. Zo doet iedereen. En iedereen laat heel respectvol het eigen inzicht en dat van anderen met een luisterend oor diep in zichzelf doordringen. Dan is het alleen maar een kwestie van afwachten dat er een overkoepelend veel beter besluit zich aandient dan alle individuele standpunten op zich. Het vraagt om vertrouwen, maar geeft dan ook eenheid en vervulling terug.

De vraag is niet wat wil ik met Vlierhof, of zeker niet wat wil ik niet.. De vraag is wat wil Vlierhof van ons, wat is Vlierhofs behoefte, en hoe kunnen wij die dienen, om zo ook onze eigen behoeften in een breder plan te realiseren?

Het enige wat tussen mij en zulke handelwijze instaat is ANGST. Angst om mij bloot te geven, angst om ontgoocheld te geraken, angst voor pijn. Dat alles werkt dodelijk verlammend.

Angst is hetgeen de wereld regeert. Vermeende veiligheid maakt dat we geen enkel risico meer durven nemen. Van de geboorte tot het graf worden we in veiligheidsprotocollen vastgezet, die nauwelijks ruimte bieden voor ware creativiteit. Van studeren om later een goede baan te hebben om dan een goed pensioen op te kunnen bouwen… Allemaal om mij veilig te voelen.

We leven collectief in een overlevingskramp. Maar is dat soort veiligheid ware veiligheid?

Een gevoel van veiligheid is een innerlijke kwaliteit, die samen gaat met mijn instelling. Als ik van vertrouwen uitga dat alles gebeurt zoals het hoort te gebeuren, dan krijg ik een heel andere kijk op veiligheid. Overgave daaraan, de kramp loslaten geeft dan de ware vervulling.

Als het ware word ik zo vrij, vrij van conditioneringen. Vrij om ja te zeggen tegen het leven en al haar mogelijkheden. In plaats van mij steeds weer in een ‘veilig’ cocon te pantseren. Vanuit een neen aan alles wat anders is.

Boudewijn

Vlierhofs 3e 7 jaarsperiode vangt aan…

2014-10-12 16.45.10Een nieuwe lente, een nieuw begin. Zo is het ook voor Vlierhof steeds weer een opstarten van het zomerseizoen. Wij verwelkomen nieuwe bewoners en vrijwilligers, oude hebben andere oorden opgezocht, weer andere ouderen kwamen terug. Het leven zoals het van nature is, na eb komt vloed, komt eb komt vloed.

Vlierhof bestaat nu 14 jaar. De antroposofen zouden zeggen de 2e ontwikkelingsfase van 7 jaar is voorbij. De eerste wisseling van fase gaat samen met de tandenwisseling, van kleuterklas naar lagere school. De overgang van de tweede fase naar de 3e wordt gekenmerkt door de geslachtsrijpheid. De tijd voor initiatie tot man cq vrouw door je vader.

Wat nog niet wil zeggen volwassenheid, dat is de volgende stap, als je 21 bent.

Eerst komt er nog een hele 7 jarige periode van zich ontwikkelen, veel leren, groeien, persoonlijke ontwikkeling.

Je zou ook kunnen stellen dat na eerst 7 vette jaren, waarin de graanschuur genoeg reserves had, zijn daarna de 7 magere jaren gekomen, en staan we nu dus weer voor 7 vette jaren, waarin we nu wel voldoende voorraden zullen kunnen opbouwen, als we leren uit het verleden….

Op je 14e ben je er als jongere aan toe om richting te gaan bepalen waarin je je verder wil ontwikkelen. Zo ook Vlierhof.

Wat kunnen we na al die jaren zeggen over de richting die Vlierhof het meest ligt, het meest natuurlijke is voor haar?

Boven de deur van Anutosh hangt, vanaf het begin, dat is veelbetekenend, nog steeds de volgende tekst.

The world is no one’s property.

It is the place for mankind and all life.

Where people lovingly live, learn and work together.

Vlierhof is van niemand, het hoort een common, een gemeenschappelijk gebied, een autonome zone te zijn. Een vrijplaats, waarin ieder de volle eigen potentie kan ontwikkelen en leven.

Anutosh maakte jaren, nog steeds, o.a. een intensieve studie van organisatieprinciepes. Het moderne peer to peer spreekt hem heel sterk aan.

En de formule van gemengde cooperaties ook.

Gemengd in die zin dat verschillende cooperatievormen met elkaar verstrengeld zijn.

Vooreerst de overkoepelende cooperatie van de mensen die ter plekke Vlierhof gestalte geven, de vaste bewoners die fulltime werkzaam zijn voor Vlierhof als bedrijf.

Je zou dat een medewerkerscooperatie kunnen noemen, met als beroemde voorbeeld MONDRAGON in spanje, van niets uitgegroeid tot een wereldconcern met 84000 medewerkers/mede-eigenaars:

Daarnaast is er de cooperatie van workshopgevers cq samenwerkende boeren die met Vlierhof samenwerken om kwalitatief goede producten op Vlierhof neer te zetten.

En last but not least is er de gebruikerscooperatie, waarin alle mensen die zich als gebruiker verbonden voelen met Vlierhof, verenigd zijn. Vrienden van de Vlierhof, maar dan wel met daadwerkelijke inbreng. Wat dan weer crowdfunding achtige mogelijkheden biedt: vele mensen dragen een klein steentje bij aan Vlierhof als initiatief, als ‘bedrijf’, als vernieuwend samenlevings en economisch model, dat ook daadwerkelijk mee van hen is. Geven feedback, nemen zelf ook initiatieven, last but not least netwerken mee.

Als je deze cooperaties dan vervolgens sociocratisch met elkaar verbindt, dan heb je een soort nog niet eerder vertoonde droomformule: De sociocratische gemengde cooperatie….

De droomformule ontvouwt zich echter pas werkelijk in zijn volle pracht en kracht, als dat alles op een gelijkwaardige manier gebeurt, bijvoorbeeld via geweldloze communicatie, en via ware dialoog: ieder brengt het eigen idee in, legt het open op tafel, en laat het dan los in het volle vertrouwen dat in deze positieve chemie van vele en diverse ingredienten,van de tafel dat beeld zich openbaart, zulk een verbazend ieders stoutste droom overstijgend heerlijk ‘recept’ ontstaat. Het is niet belangrijk wat ik of jij of zij/hij wilt voor Vlierhof. Wat wil Vlierhof als plek, als ideaal van ons? Hoe kunnen wij optimaal dienstbaar zijn aan het gezamenlijke Vlierhofideaal waar wij onze eigen idealen aan spiegelen?

Vlierhof is dus 14 jaar, en, na aan vele vaak prachtige richtingen en ervaringen geproefd te hebben, toe aan het kiezen van richting. Daar gaan we voor!

VLIERHOF beoogt een plek te zijn van en voor mensen. Een plek waar ieder de eigen volle potentie leven kan, een plek voor persoonlijke ontwikkeling, samen aan onze eigen wereld bouwen, contact met de natuur. Een gezonde plek ook, waar het vooral goed toeven is. Een plek om tot rust te komen, te herbronnen, zich te orienteren op het verdere leven.

Deze zomer focussen wij als Vlierhof dan ook op het leven zoals wij het allen wensen, gezond, liefdevol, creatief, uitbundig.

Boudewijn

 

Basisworkshop Creativiteit (door Leon Kuivenhoven)

In een wereld die zo rationeel, zakelijk en efficiënt is, en er bijna geen tijd en ruimte is voor echte schoonheid, is het fijn dat er nog steeds mensen zijn die zich daaraan onttrekken, en vanuit hun eigen hart en passie willen investeren in het mooier maken van hun omgeving. Wij koesteren de momenten als dergelijke kunstenaars de Vlierhof een tijd aandoen om ook onze plek mooier te maken. Gelukkig gebeurt dit regelmatig en dan zie je onze plek groeien, niet alleen uiterlijk, maar ook innerlijk, in energetisch opzicht.

2014-10-04 15.40.25

Het maken van kunst is voor een deel een ambachtelijk proces, waarbij technische vaardigheden een rol spelen, maar het is vooral ook het contact maken met je eigen intuïtie en het aanboren van je creativiteit, om vervolgens daar zonder schroom mee aan de slag te gaan en het resultaat te durven tonen aan de buitenwereld. Eigenlijk een heel psychologisch gebeuren waarbij je je als kunstenaar kwetsbaar durft op te stellen. Kwetsbaar, omdat je natuurlijk nooit precies kunt inschatten wat anderen ervan zullen vinden.

Vandaar ook dat kunst voor de Vlierhof zo belangrijk is. We willen graag dat de Vlierhof zich ontwikkelt tot een oase van en voor mensen-mensen, als een plek waar mensen weer een verbinding aangaan met hun eigen intuïtie en naar buiten toe durven uit te stralen wie ze werkelijk zijn, of zouden willen zijn. En kunst, het maken van kunst, kan daarbij een belangrijk expressiemiddel zijn.

Het is dan ook niet zo gek dat we zo enthousiast zijn over het idee van (Walter) Leon Kuivenhoven om binnenkort op de Vlierhof een Basisworkshop Creativiteit te geven, waarbij het er vooral om gaat dat je leert hoe je je eigen creativiteit kunt aanboren. Voor de meeste van ons geldt dat we die creativiteit als kind wel hadden, maar dat we dat in de loop van de tijd zijn kwijtgeraakt. Als dat voor jou ook geldt, en je wilt daar iets aan doen, dan is deze workshop beslist een aanrader.

Voor degenen die Leon nog niet kennen: Leon is één van de kunstenaars die vaak op de Vlierhof te vinden is en onze plek heeft verrijkt met prachtige kunst, niet alleen in de vorm van kunstobjecten, maar ook in de vorm van zelfgemaakte gebruiksvoorwerpen die altijd op een heel kunstzinnige manier worden afgewerkt. Als kunstenaar en ambachtsman is hij ongekend veelzijdig: houtbewerking, metaalbewerking, beeldhouwwerk, schilderkunst en het maken van digitale portretten en schetsen van mensen in beweging (bijvoorbeeld tijdens feesten en evenementen). Hij werkt snel en trefzeker en het signatuur van zijn werk is: speels, sierlijk en organisch van vorm. In het album op deze pagina zie je alvast een greep uit zijn werk. Op deze pagina zie je meer van zijn werk.

Nieuwsgierig naar de Basisworkshop Creativiteit? Houd dan deze website in de gaten of abonneer je op onze nieuwsbrief.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial

At the moment, the shop is not functional - sorry for the inconvenience. Sluiten