BLOG 3 Vlierhof en de generatiekloof.

Ook op Vlierhof komen wij naar mijn beleving de generatiekloof tegen.

In intentie wil ik dat ieder de eigen droom volledig leven en waarmaken kan op Vlierhof. En ik geloof ook dat dit in grote mate gebeurt. Zowel jong als oud beleeft hier mijns inziens prachtige tijden. Voor het ogenblik zijn hier zes jonge vrijwilligers tussen de 19 en de 22. Eentje daarvan blijft voor onbepaalde tijd, de anderen enkele weken.

En zij lijken mij het heel leuk te hebben met elkaar en met de iets oudere vrijwilligers en bewoners. Dat doet mij natuurlijk heel veel plezier.

Een van de wekelijkse activiteiten die wij organiseren is een wekelijkse sharing.
Juist met als doel om elkaar allemaal beter te leren kennen en aanvoelen.
Gisteren was er weer zo een sharing, en ik geloof dat alle aanwezigen daar heel veel deugd aan gehad hebben. De manier waarop ieder zegt wat in hem of haar leeft, de open aandachtig luisterende houding, de ruimte die wij zo voor onszelf en elkaar creeeeren.
Maar, geen van de jongeren was daarbij….
Vorige week gaf ik hen aan dat deze sharing vanuit Vlierhof ook opgezet en bedoeld is als wezenlijk onderdeel van het vrijwilliger zijn op Vlierhof.
Anderzijds vind ik ook dat niemand iets hoeft te doen waar ie geen zin in heeft.
Dus wordt er een appel gedaan op eenieder, zonder daar dwang bij te zetten.

Als ik naar mijn eigen jeugd kijk, dan zou ik dat wellicht ook niet leuk gevonden hebben. Ik ben opgegroeid in een groot gezin, en tegelijkertijd in erge afzondering, sterk op mijzelf terug geworpen. De momenten dat ik mij gelukkig voelde waren de maand dat wij samen op vakantie gingen kamperen. Samen in de auto liedjes zongen enz. Dan was moeder aanwezig, beschikbaar voor ons. Door het jaar heen zaten de meesten -alleen- op kostschool en moesten wij het zo zien te redden.

Zo leefde ik erg in mijn eigen wereld, en opende mij maar heel zelden naar anderen. Ik probeerde mij waar te maken in balsporten, waarin ik extra uitblonk. Maar dan als individualist, niet als samenwerkend teamlid…

Voor mij leven kinderen nu vaak evenzeer in een ‘kostschool’. Maar dan minder zichtbaar. Ze zijn opgesloten zonder contact. Vroeger eerst voor de televisie, later met computerspelletjes, nu met wat je maar wil op de computer en met de koptelefoon op. De ouders zelf doen hetzelfde. Zijn er nog wel momenten waarop gezinnen werkelijk samen komen en met elkaar praten? Wordt er nog gezamenlijk gegeten? Is er nog een moeder die beschikbaar is als de kinderen thuis komen van school? Waar kinderen bij terecht kunnen met hun kleine of grote bekommernissen, of zelfs vreugdes?
Ik geloof dat ik nog geluk had in mijn tijd. Ik was mij tenminste bewust van mijn gemis, het eeuwige verlangen naar de onbereikbare moeder. Hebben de kinderen van nu echter de kans om zich bewust te zijn van dat gemis? Wordt dat gemis al niet op voorhand de kop ingedrukt? Wordt de baby al niet meteen van de moeder weggerukt, zonder borstvoeding, zonder de nodige koestering? Wordt de moeder er niet op getraind om te verharden, van haar hart een moordkuil te maken. Te zorgen dat ze los komt van het kind, om zo weer vlug aan het werk te kunnen buitenshuis? Ik zie jonge moeders wanhopig spartelen tegen hun eigen natuurlijke aandrang om helemaal bij haar kind te kunnen blijven zijn….En wie is het kind van de rekening? Beiden….En de zo steeds meer (in bewuste ervaring) gevoelsarme samenleving….
Terug naar Vlierhof, hier en nu.
Ik wil graag dat Vlierhof een gezamenlijk project is, waar ieder de eigen droom helder kan krijgen en (be)leven, waar we ieders droom samen brengen. Om de, ieders eigen droom ver overstijgende, gezamenlijke droom vorm te geven en te (be)leven.
Daar hoort dan natuurlijk vanzelfsprekend communicatie bij, al dan niet met woorden. Bij eigentijdse projecten is er steeds meer sprake van Dragon Dreaming. Dat gaat juist over het zichtbaar maken van ieders droom, het zichtbaar maken van de gezamenlijke droom die daaruit te distilleren van, en zo motivatie te vinden om een plek te creeeren vanuit die gezamenlijke droom, en een weg te vinden ook dat alles wat voor die droom wezenlijk is opgepakt wordt.
Hier ligt mijns inziens nog veel werk voor ons op de plank. Hoe kunnen we ieders droom beter met elkaar communiceren? Voor mij is sharing daar het middel bij uitstek voor. Maar het werkt op Vlierhof wat mij betreft dus nog voor geen meter met voornamelijk de jonge vrijwilligers. Nu komen er in augustus enkele vrouwen kijken of ze bij ons kunnen wonen, o.a. Met veel ervaring in dragon Dreaming. Daar kijk ik reikhalzend naar uit.
En als elkaars droom niet helder is, en de daaruit ontstaande gezamenlijke droom, dan ligt er mijns inziens elk ogenblik verwijdering en onvrede om de hoek, klaar om tevoorschijn te komen.
Dan begin ik mij te irriteren waarom de jongeren om half drie nog gezellig guitar zitten te spelen, als ze verondersteld zijn van 2 tot 4 weer aan het werk te gaan. En als ik dan om half vier langs kom, vraag ik mij af waarom de eetkamer nog niet klaar is wat schilderwerk betreft, terwijl er niemand in de buurt te bespeuren valt…. Weer een extra dag wachten….En waarom het afschilderen van de sauna toch zo lang moet duren…..Projecten waar de jongeren aan werken…
En dan ben ik maar een heel klein stapje verwijderd van het gekende oordeel dat jongeren alleen maar lui willen rondhangen, chillen, en er alleen maar er op uit zijn op tijd en stond zich met alcohol en een jointje de tijd te doden en zich van elke betrokkenheid willen ontdoen.
Hoe vele jaren heb ik niet steeds weer de tijd willen doden? Nog steeds….Door niet te leven wat ik werkelijk verlangde. Door mij steeds maar weer aan te passen wat anderen van mij verlangden, door manisch of juist langdurig depressief te zijn zelfs…..
Rond mijn 35e besloot ik dat ik daar radicaal mee wilde kappen. Nu ben ik er 64. Het heeft mij veel bloed, zweet en tranen gekost. Ik besefte toen al dat het mij mijn prachtige beroep, fysiotherapeut/lichaamswerker, mijn prachige huwelijk, mij zelfs mijn toenmalige 3 prachtige kinderen zou ‘kosten’. Later kreeg ik nog een zoon, 14 nu, die ik nu al 4 jaar lang niet te zien kreeg. Maar er is licht aan het einde van deze tunnel…
En toch ben ik gelukkig zo, want alleen daardoor heb ik mijzelf gevonden….Alleen door de navelstreng tussen mij en degenen die mij claimen door te knippen. Degenen die uit angst willen vasthouden aan de status quo, zo hopen pijn te kunnen vermijden.
De tekst indachtig:

‘we dienen de wereld niet door ons klein te houden uit angst de liefde van anderen te verliezen’
(Marianne Williamson, uitgesproken door Nelson Mandela)

Het kostte mij alles bij elkaar een 30 jaar om mijn plek in een gemeenschap te vinden.
Herhaaldelijk werd ik weggestuurd, voornamelijk omdat de leiding mijn energie niet wilde toelaten, de eigen energie, de eigen grenzen afschermden, mijn ideaal voor hen te absoluut was? Liever schipperden dan er werkelijk voor te gaan.
Zelfs op vlierhof ben ik in al die jaren 2 maal weggestuurd…. Maar dat is iets wat ik al lang kende, de eenzaamheid van weggestuurd te worden. Maar tegelijkertijd ook de weg om het eigen verlangen te blijven koesteren en daar, ontdaan van al het geduw en getrek van anderen, mijn eigen pad in te blijven volgen, trouw te zijn aan mijzelf.
Met het resultaat dat ik nu – eindelijk -laat ons hopen derde keer goede keer- op de plek zit, die ik 14 jaar geleden al herkende als de plek uit mijn droom. Mijn droom waarin ik samen met anderen een liefdesplek creeerde, waarin geen leiders zijn, waar iedereen het eigen leiderschap ontwikkelt, en wij elkaar daarin ondersteunen… Als het ware een soort klooster met sexualiteit dan… We gaan toch niet het meest verbindende en uitdagende -en soms ook meest scheidende- verbannen als het op ware liefde aankomt?
De uitdaging voor mij is en blijft om de eenheid te blijven zien, de herkenning dat processen waarin anderen zitten, ook evengoed de mijne zijn. Om niet in dualiteit te vervallen, oud tegen jong, en vanuit oordeel mij uit de eenheid terug te trekken. Maar volop voor de eenheid te blijven gaan, de eenheid te blijven zien en voelen van o.a. oud samen met jong….
Gisteren was er zo een prachtig moment van samenkomen na de sharing. In het weekend was een van onze trouwe dragers heel boos op mij geworden omdat ik een oud vrijwilligster in nood toegelaten had weer even hier op adem te komen. Daarvoor moest dus een foltering plaats vinden om de duivel uit mij (en de hele katholieke kerk met mij) uit te drijven……THEATER….
Humor is vaak de beste jus….
Hetzelfde gebeurde met mijn verjaardag een maand terug. Ik zong er enkele liederen die mij na aan het hart liggen in KARAOKE, en het werd een heel gezellige KARAOKE-avond met zijn allen… Ik trok mij echter zelf al vroeg terug….. Wat is er anderen te verwijten dat ze niet mee komen sharen?????
Natuurlijk is de oplossing heel eenvoudig: gewoon meer samen optrekken, samen klussen doen, mij niet te veel opsluiten op kantoor….
En de draak droomde verder en leefde zijn droom…..Een draak van een droom?
Zouden er jongeren, en ouderen, zijn, die hierop graag reageren? Dat hoop ik van harte.

Boudewijn, regenachtige 1e zomerdag 21 juni 2016

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.